«Mάνα Blogger»

Παρακολουθώντας όλη αυτή την ανεκδιήγητη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και παραπέμπει καθαρά σε συνθήκες πολέμου μεταξύ παραδοσιακών media και new media, θα ήθελα να πω κάποιες απλές σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό.

Θεωρώ την έννοια του blogging γενικώς ως υπερτιμημένη, και βρίσκω υπερφίαλο το γεγονός να φθάσει κάποιος στο σημείο να καταγράψει αρχές που την διέπουν, με την μορφή μανιφέστου. Πολύ περισσότερο υπερφίαλο, βρίσκω το γεγονός να προσπαθεί (μάταια) κάποιος να ορίζει διαχωριστικούς κανόνες μεταξύ blog και άλλων μέσων, όταν ο αντικειμενικός σκοπός της ύπαρξης όλων είναι περίπου ίδιος ή συναφής : Ακροαματικότητα επιζητούν η τηλεόραση και το ραδιόφωνο, αναγνωστικό κοινό οι εφημερίδες και τα περιοδικά, επισκεψιμότητα τα sites και τα blog.

Δεν βλέπω επίσης πως μπορούμε έτσι απλά και αβίαστα να διαχωρίζουμε την θέση των blog, από τα υπόλοιπα συστήματα κρατικής προπαγάνδας στα οποία τα παραδοσιακά ΜΜΕ (τηλεόραση, εφημερίδες) αλλά και άλλοι φορείς (σχολείο, εκκλησία) παίζουν πρωταρχικό ρόλο, προσπαθώντας να υποβάλλουν την πεποίθηση, πως η θέση μας απέναντι στη ζωή πρέπει υποχρεωτικά να είναι αυτή της δουλοπρέπειας και πως ο μοναδικός τρόπος για να ξεχωρίσεις και να πάρεις κύρος μέσα στο περιβάλλον σου είναι ο ανταγωνισμός με τους άλλους. Θα μπορούσα να αναφέρω μετά από έρευνα μίας (το πολύ) ημέρας έναν ικανό αριθμό από blog που είτε άθελά τους είτε εν γνώσει τους, αναπαράγουν την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί αυτοί που τα συντηρούν, στα γραφόμενά τους.

Βρίσκω επίσης, υποκριτικό, το να προσπαθούν κάποιοι επί πολύ καιρό, να εισάγουν στα new media καθιερωμένους όρους που κυριαρχούν και εξασφαλίζουν την βιωσιμότητα των παραδοσιακών media και σήμερα να εξαπολύουν κορώνες περί αυθεντικότητας. Εκ προοιμίου, το επιχείρημα είναι σαθρό : η οποιαδήποτε στήλη εφημερίδας ή τηλεοπτική εκπομπή δεν δύναται να διεκδικεί την ευλογία της αυθεντικότητας, ενώ ο κοινός μέσος χρήστης που διατηρεί κάποιο blog την έχει εξασφαλισμένη a priori. Aπό που προκύπτει αυτό, δεν καταλαβαίνω, ας ελπίσουμε οι δημιουργοί του μανιφέστου να δώσουν κάποιες περαιτέρω επεξηγήσεις για ένα κείμενο που στην ουσία προσβάλλει τον οποιονδήποτε άνθρωπο έχει αποφασίσει να δημιουργήσει ένα site για να γράφει τις απόψεις του, όταν παράλληλα είναι φανερή η προσπάθεια «πακετοποίησης» του υπό την σκέπη ενός κινήματος, λέξη που από μόνη της χάνει την αξία της όταν αντιστοιχίζεται σε έννοιες όπως το blogging.

Όσον αφορά την γενικότερη αντιμετώπιση των παραδοσιακών μέσων απέναντι στις απόψεις που εκφράζονται στα blog, νομίζω ότι αρκεί μια απλή παραλλαγή του ρητού του Marshall McLuhan για να καταδείξει που βρίσκεται το σημείο όπου χάνεται κάθε επαφή. Αντί για «το μέσο είναι το μήνυμα», στην προκειμένη περίπτωση «το μέσο είναι το πρόβλημα». Άνθρωποι καλούνται να πάρουν θέση για ένα θέμα που δεν γνωρίζουν παρά ελάχιστα, τολμώ μάλιστα να πω ότι δεν είναι απλώς αδαείς (πράγμα μη κατακριτέο) αλλά ημιμαθείς (πράγμα επικίνδυνο). Κάπως έτσι, φθάνεις στο σημείο να απορείς με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο ανθρώπων που κατέχουν σημαντικές θέσεις του δημόσιου βίου, ή θέσεις τέτοιες που μπορούν να διαμορφώνουν άποψη.

Το μέσο είναι το πρόβλημα, γιατί κάποιοι δεν μπορούν να το κατανοήσουν ώστε να επιβάλλουν τον έλεγχο που επιθυμούν πάνω σε αυτό. Όμως αυτά τα θέματα, του ελέγχου, της προπαγάνδας, της χειραγώγησης, της ανελευθερίας της έκφρασης είναι τόσο παλιά όσο και η τυπογραφία. Δεν μπορώ να βλέπω δημοσιογράφους, να κάνουν τους ανήξερους και πολιτικούς να χάνονται μέσα σε όρους και να δηλώνουν ανειδίκευτοι.

Θα επισημάνω και πάλι την ανάγκη για την εξεύρεση της μέσης οδού. Πάλι έχουμε πάει στα άκρα, πάλι στην μία μεριά κυριαρχεί η άκριτη εμμονή ενώ στην άλλη η αρνητική προδιάθεση, πάλι κάποιοι χάσκουν ανήμποροι μπροστά στην αντιτεχνολογική τους απόγνωση ενώ κάποιοι άλλοι την έχουν μεταβάλλει σε τεχνολογική έκσταση. Δεν μένει παρά και στην τωρινή κατάσταση, να γίνουμε θεατές τηλεοπτικών παραθύρων με την χαρακτηριστική επιγραφή κάτω σε κάποιο από αυτά «Mάνα Blogger», για να αποτελέσουμε ως κοινωνία, το αρνητικό σημείο αναφοράς του μέλλοντος.