Έχω σταματήσει να αγοράζω εφημερίδες από καιρό. Εκτός του γεγονότος ότι μπορείς να έχεις αμεσότερη και πολυδιάστατη ενημέρωση μέσω internet, βρίσκω πολύ «φτωχή» την παραινετική τους προσπάθεια προς την εξουσία αλλά και ανέμπνευστη την προσπάθεια χαλιναγώγησης των αναγνωστών τους.

Παρά ταύτα σήμερα το πρωϊ πήρα την Καθημερινή, και μετά την ανάγνωση ορισμένων θεμάτων, είχα την φαεινή ιδέα να δω σε ποιο σημείο αντίστοιχης ενημέρωσης βρίσκεται η διαδικτυακή της έκδοση. Δεν το είδα ποτέ, όχι γιατί το site είχε κάποιο πρόβλημα, αλλά γιατί ανοίγοντας το με ξένισε ιδιαίτερα το γεγονός της διαφοροποίησης του logo που συνοδεύει την εν γένει online παρουσία από την έντυπη έκδοση.

Ψάχνω να βρω τι γίνεται με τις υπόλοιπες εφημερίδες και συναντώ το ίδιο φαινόμενο. Eλάχιστες εξ’αυτών διατηρούν το brand των έντυπων εκδόσεων τους στην online παρουσία τους, και σχεδόν σε όλες αυτές αυτή η απόφαση δεν μοιάζει να έχει παρθεί κατόπιν ωρίμου σκέψεως, αλλά κατόπιν προχειρότητας και βιασύνης για να προλάβουν το τραίνο του web.

Άλλες δε, κοτσάρουν δίπλα στο brand τους ένα «online» είτε πρόχειρο, είτε κατόπιν μελέτης (αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από την γενική αίσθηση που σου αφήνει η εμφάνιση του site)

Εξαιρέσεις, αλλά όχι φωτεινές μιας και η διαδικτυακή τους παρουσία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από φτωχή έως ανύπαρκτη, οι εφημερίδες της Αριστεράς Ριζοσπάστης και Αυγή καθώς και η Χώρα.

Φωτεινή εξαίρεση η Εspresso.

Δεν έχω τον χρόνο να περιηγηθώ στον παγκόσμιο τύπο να δω τι ακριβώς γίνεται μεταξύ online και offline έκδοσης, προλαβαίνω όμως να πεταχτώ μέχρι την άλλη άκρη του Ατλαντικού, να δω τι κάνουν οι πρωτοπόροι : New York Times, Los Angeles Times, Wall Street Journal, Usa Today (μόνο την Washington Post βρήκα να έχει κοτσάρει ένα περιττό «.com» δίπλα στο logo της).

Προσωπική μου γνώμη μου είναι, ότι η online παρουσία του ελληνικού πολιτικού τύπου προδίδει μια μη άνετη σχέση με το μέσο, έναν εξαναγκασμό παρουσίας από τα σημεία των καιρών. Δεν μπορώ αλλιώς να δικαιολογήσω τον ανύπαρκτο τρόπο πλασαρίσματος των brands τους στο δίκτυο και την καταφανέστατη προσπάθεια διαφοροποίησης του «πλούσιου εντύπου» σε σχέση με την κατά πολύ λιγότερο πλούσια, από άποψη περιεχομένου, online παρουσία στην συντριπτική πλειοψηφία αυτών.

Πως θα ακολουθήσουμε το μέλλον που προμηνύεται δυσοίωνο για τα έντυπα, με τέτοιας αντίληψης προσεγγίσεις του δικτύου, είναι απορίας άξιον για τα ημερήσια και κυριακάτικα πολιτικά φύλλα.