Aς μου επιτρέψει ο φίλος Γιώργος, μια τοποθέτηση πάνω σε αυτά που γράφει στο εξαιρετικό post του. Ελπίζω να μην γίνει κουραστική αυτή η blog post battle (αν και προσωπικά μου αρέσει) .

Ο λόγος που ήθελα να ανταπαντήσω, είναι κυρίως γιατί η συζήτηση που εξελίχθηκε στα σχόλια του post του Γιώργου, ξέφυγε κάπως από την οπτική των πραγμάτων που μου αρέσει να βλέπω, και έγινε πολύ «τεχνική» : drivers, λειτουργικά συστήματα και PCMCIA κάρτες. Νομίζω ότι δεν βρίσκεται εκεί το σημείο-κλειδί, παρά το ότι θα αναφέρω κι εγώ την άποψη μου γι′αυτά.

Αυθαίρετα χαρακτήρισα όλο αυτό που ζούμε ως «επανάσταση» (και δεν το ανακαλώ) παρά το ότι πιστεύω κι εγώ ότι όχι μόνο κάτι κάνουμε λάθος, αλλά ίσως το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών που κάνουμε είναι προς την λάθος κατεύθυνση. Αυτό δεν αλλοιώνει την έννοια της «επανάστασης», απλά δείχνει πεντακάθαρα ότι αυτοί (εσείς, εμείς, όλοι μας) που ζουν μέσα της δεν ξέρουν να την διαχειριστούν.

Το πρόβλημα θεωρώ, ότι ξεκινά από τον τόπο (γεωγραφικά αλλά και ιδεολογικά) που κινούνται τα νήματα αυτής της «επανάστασης». Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού λοιπόν, παρατηρώ μια μεγάλη αίσθηση νοσταλγίας. Άνθρωποι άνω των 50, που είναι στις κρίσιμες θέσεις μένουν προσκολλημένοι σε προηγούμενες τρόπον τινά «επαναστάσεις» που έμειναν ανολοκλήρωτες. Αντιμετωπίζοντας με την αίσθηση του «απωθημένου» το νέο που ανοίγεται μπροστά σου (είτε το ανοίγουν άλλοι, είτε το ανοίγεις εσύ ο ίδιος και η εταιρεία σου) δεν μπορεί παρά να κάνεις κάτι λάθος. Όσοι έχουν διατελέσει αναγνώστες του Wired ίσως έχουν καταλάβει ήδη τι εννοώ. Οι τύποι γαλούχησαν μια γενιά ψευδοεναλλακτικών γιάπηδων (που δυστυχώς για όλους μας, θεωρούν τα γραφόμενα τους κάτι σαν ευαγγέλιο), προωθώντας έξυπνα την πολιτική ιδεολογία που υπηρετούν, εξυμνώντας ελεύθερες αγορές, ψευδοκαινοτόμες ιδέες και μια εν τέλει επίπλαστη λειτουργία της ελευθερίας που τυπικά φοράει έναν μανδύα νεωτερισμού, εξυπηρετώντας παράλληλα όλη την ιδεολογία ενός ρεύματος που δεν προσβλέπει σε τίποτα άλλο παρά μόνο στην εγκαθίδρυση ενός think tank που οι σκοποί του είναι τουλάχιστον επιφανειακοί. Φαινομενικά δεν μοιάζει κακό, πρακτικά όμως έχει θλιβερά αποτελέσματα σαν τα ακόλουθα :

Ένα από αυτά που πιστεύω συντελεί στον μεγάλο αριθμό συνεχιζόμενων και άλυτων λαθών, είναι η ανόητη άποψη ότι για να μοιραζόμαστε τις ιδέες μας πρέπει να τις μετατρέπουμε σε εμπορεύματα. Το θέμα δεν είναι πως θα αντιδράσει κάποιος (συμφωνώντας ή διαφωνώντας) στο πρώτο άκουσμα ή στην πρώτη ανάγνωση. Το θέμα είναι τι πράττει καθημερινά. Ας δούμε ως παράδειγμα το αγαπημένο μου θέμα (web 2.0) : Oρδές από developers και εκκολαπτόμενους νεοεπιχειρηματίες, τρέχουν να προλάβουν να παρουσιάσουν πρώτοι την ιδέα τους, γνωρίζοντας καλά την συλλογιστική του χρήστη : δεν έχει σημασία ποιο είναι πιο καλό, αλλά ποιο πρωτοπαρουσιάστηκε. Φθάνουμε λοιπόν, σε ένα σημείο, όπου το μεγαλύτερο ποσοστό των χρηστών του δικτύου έχει μετατραπεί σε beta testers, καλών, λιγότερο καλών ή κακών εφαρμογών, προμοτάροντας την χείρα επαιτείας που ανοίγει ο κάθε developer ή ο νέος επιχειρηματίας προς τα venture capitals. Αν αυτό δεν είναι η απόλυτη κατάντια μιας «επανάστασης», τότε ποιο είναι; Που ακριβώς βρίσκεται σε αυτό η διαφαινόμενη «ελευθερία»; Προφανώς πουθενά, όταν είσαι αναγκασμένος να παίξεις το παιχνίδι λόγω θέσης και όχι λόγω ιδεολογίας. Το δέχομαι αφού έτσι είναι τα πράγματα, αλλά δεν μπορώ να μην το σημειώσω στην λίστα με τα λάθη της «επανάστασης».

Αν καταπιαστούμε με το internet, και πιο συγκεκριμένα με το web, το οικοδόμημα στήθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως χτίζεται σε κάθε «επανάσταση». Με κέντρα δράσης, ανοησιούλες του στυλ «ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζεται″ και κάτι κουλά που υποστηρίζουν οι φιλοσοφικοί στοχαστές του δικτύου όπως «ο κυβερνοχώρος μπορεί να λειτουργήσει ως ένα παράλληλο σύμπαν, έξω από την φυσική υπόσταση του ανθρώπου», η «επανάσταση» εμμένει να χτυπάει στα σημεία που γνωρίζει καλά : τα μυαλά της πλειοψηφίας του πληθυσμού, ελέγχονται από μικροαστικές ιδεολογίες. Βάσει αυτού, πάρε κάμερες παρακολούθησης, γίνε κομμάτι της παρακολούθησης, και «ναι, φυσικά χρειάζεται να αναπτύξουμε εποπτικούς μηχανισμούς ελέγχου» γιατί έτσι ας πούμε η Interpol θα ανακαλύπτει μέσω δικτύου τρομοκρατικές οργανώσεις και εμπόρους ναρκωτικών, έτσι οι εργοδότες θα μπορούν να δουν αν οι υπάλληλοι τους εργάζονται ή όλη την ημέρα χαζολογούν ανταλλάσσοντας e-mail ή μηνύματα μέσω messengers. Εκτός αν είμαστε τόσο αφελείς και πιστεύουμε ότι η «επανάσταση» κρατάει για εμάς μόνο τα θετικά της : πληροφορία, γνώση και κοινωνική δικτύωση. Δυστυχώς, θα πρέπει να υποστείς και τα αρνητικά και να είσαι έτοιμος σαν από καιρό γι′αυτά.

Αν πάμε στα τεχνικά, δεν θα σημειώσω κάτι άλλο εκτός από το ακόλουθο : Στα σημεία που θα έπρεπε η εμπορική πλευρά της «επανάστασης» να λειτουργεί, υπάρχει σχεδόν πλήρης άπνοια. Δυστυχώς επίσης, είμαστε αναγκασμένοι να παίξουμε τον ρόλο του κοινού χρήστη, χαρακτηριζόμενοι υποτιμητικά ως «Κουτσές Μαρίες». Υποτιμητικό μεν, αληθινό δε. Φέρνω ως παράδειγμα την Microsoft και το λειτουργικό της σύστημα (κακό παράδειγμα ίσως, αλλά για να καταδειχθεί κάτι προφανώς μετράει να καταπιαστείς με αυτόν που κατέχει το μεγάλο μερίδιο της αγοράς). Yπόθεση εργασίας : Καθόμαστε εμείς σήμερα και φτιάχνουμε μια συσκευή που θα την συνδέεις με τον Η/Υ και θα σου κάνει μια εργασία. Την ονομάζουμε «τρέχαγύρευε», ετοιμάζουμε drivers (ένας θεός ξέρει πως) για το κυριότερο λειτουργικό από άποψη χρηστών και τους διαθέτουμε για downloading από το site μας. Οι χρήστες αγοράζουν την συσκευή, κατεβάζουν και τους drivers και προσπαθούν να την εγκαταστήσουν. Το λειτουργικό τους βγάζει μεν το μήνυμα ότι οι drivers δεν είναι ελεγμένοι από την εταιρεία που κατασκευάζει το λειτουργικό, αλλά παρά ταύτα τους αφήνει να την εγκαταστήσουν. Μόλις ξεκίνησε η αλυσίδα του λάθους. Δεν θέλω, ούτε και ξέρω τον τρόπο, να υποδείξω στην Microsoft και στην οποιαδήποτε εταιρεία παράγει λειτουργικά συστήματα την δουλειά της, απλά σκέφτομαι φωναχτά : Δεν θα ήταν προτιμότερο η εταιρεία που παράγει το λειτουργικό να μην αφήνει να εγκατασταθούν drivers στο προϊόν της που δεν έχουν ελεγχθεί; Δεν θα μπορούσε να υπάρχει μια διαδικασία που η κάθε εταιρεία που παράγει hardware να πιστοποιείται από τους κατασκευαστές λειτουργικών συστημάτων για το αν οι drivers μπορούν να ενσωματωθούν σ’αυτό; Δεν θα εξυπηρετούσε όλο αυτό σε ένα λειτουργικό σύστημα πιο σταθερό; Έχουμε λοιπόν τους χρήστες «Κουτσή Μαρία» που υποχρεώνονται να χρησιμοποιούν ένα λειτουργικό που εισάγει μέσα τους το οτιδήποτε χωρίς ουδεμία πιστοποίηση, αλλά και τους κατασκευαστές – «Κουτσή Μαρία» που πλασσάρουν το (μη πιστοποιημένο) εμπόρευμα τους με το (επίσης μη πιστοποιημένο) software τους. Θέλεις «επανάσταση»; Ωραία. Αν ήμουν Microsoft (δηλαδή αυτή που την πήρε από το χέρι και την οδήγησε στο σημείο που είναι σήμερα καλώς ή κακώς, με το αζημίωτο φυσικά), δεν θα άφηνα κανένα driver να εγκατασταθεί πριν έρθει στα lab μου για έλεγχο και πριν καταβληθεί ένα σημαντικότατο ποσό για να το υποστηρίξει το λειτουργικό μου σύστημα που είναι (και πάλι καλώς ή κακώς) το πρώτο στην αγορά. Αλλιώς κράτα το hardware σου να το βλέπεις και να το χαίρεσαι. Αλλά στο δικό μου (υποτίθεται σοβαρό και σταθερό) λειτουργικό σύστημα, δεν μπαίνει ούτε χωρίς έλεγχο, ούτε δωρεάν. Καταλαβαίνω, ότι έτσι δεν θα φθάναμε στο σημείο οι ink jet εκτυπωτές να είναι πιο φθηνοί από τα μελάνια τους, αλλά δεν με πειράζει και να ήταν πιο ακριβοί από αυτά (είμαι και πιο κοντά στην λογική έτσι, παρά πιο κοντά στον παραλογισμό που επικρατεί).

νομίζω ότι το σχόλιο στο post, απο τον χρήστη jael, είναι αυτό που αρμόζει : «πιστεύω ότι σε αρκετά χρόνια από τώρα θα γελάνε με την σημερινή γενιά που έτρεχε software χωρίς καμία πιστοποίηση, σε hardware που έχει σχεδιαστεί επίσης ad-hoc χωρίς καμία απόδειξη ότι πραγματικά δουλεύει.»