Έχω πάντα μια μεγάλη απορία σχετικά με την διοργανώσεις σεμιναρίων, συνεδρίων και λοιπών σχετικών events. Πως είναι δυνατόν οι διοργανωτές τους να μην μπορούν με τίποτα να μπουν στην θέση αυτών που παρακολουθούν.

Tραγικό πραγματικά. Άντε να σηκώσεις κανένα χέρι σε καμιά (ρητορική) ερώτηση κάποιου ομιλητή, να συνδεθείς με το netbook / laptop σου σε κανένα site από τα αναφερόμενα και στο τέλος να τινάζεις το χέρι σου όσο πιο ψηλά γίνεται για να σου δοθεί το δικαίωμα να υποβάλλεις μια ερώτηση από τις τρεις – τέσσερις το πολύ, που υποβάλλονται συνολικά και απαντούνται μάλλον στα γρήγορα, γιατί περιμένει να πάρει την θέση του ο επόμενος ομιλητής.

Δεν σκοπεύω να ξαναπάω σε κανένα παρόμοιο event τον επόμενο καιρό, το θεωρώ καθαρό χάσιμο χρόνου, τουλάχιστον όσο λείπουν τα στρογγυλά τραπέζια.
Και όσο ακούω ομιλητές να μιλάνε και διατείνονται για την περιβόητη συμμετοχή του χρήστη / επισκέπτη στα project τους, τόσο περισσότερο αναρωτιέμαι αν οι διοργανωτές κυρίως προσκαλούν και ελάχιστα ακούν.

Αν άκουγαν ή έβλεπαν, ίσως να έδιναν και λίγη περισσότερη προσοχή στα ακατάπαυστα χασμουρητά του ακροατηρίου που βυθίζεται στην καρέκλα του, παραλυμένο από την παντελή απουσία οποιασδήποτε έννοιας περί συμμετοχής (δεν μιλάω για όσους πηγαίσουν εκεί μόνο για networking, τουλάχιστον αυτοί έχουν ένα έκδηλο ενδιαφέρον για το πριν, το μετά και το ενδιάμεσο).

Αν οτιδήποτε αφορά το web έρχεται στην χώρα μας με κάποια χρόνια καθυστέρησης, οι εγχώριοι διοργανωτές σεμιναρίων, συνεδρίων και λοιπών σχετικών events πρέπει να είναι κάπου λίγο πριν τα 00s.

Πάντα επίκαιρο, δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβανόμαστε.

Και έχεις και το Google να σε βγάζει 1η θέση σε αυτό το άχρηστο keyword / phrase

Αη- Βασίλη i hate you.

Το hqbk είναι ένα blog που παρουσιάζει ενδιαφέροντα bookmarks.

Το hqbk έχει ελεύθερη θεματολογία, ανάλογα με το τι βρίσκει ενδιαφέρον ο δημιουργός του κάθε μέρα. Ας πούμε ότι εκεί συγκεντρώνει αυτά που δε θέλει να ξεχάσει.

Καλη επιτυχία, Γιάννη!

Πάντα ήθελα να σχολιάσω ορισμένα θέματα που με απασχολούν όσον αφορά το κλισέ πια, της «γενιάς των 700 €». Δεν πρόκειται να ακολουθήσουν τίποτα βαρύγδουπες ανακοινώσεις, διακηρύξεις ή μανιφέστα, απλά θα ήθελα να καταγράψω κάποια θέματα που απασχολούν την καθημερινότητα όλων των εργοδοτών. Ναι, ξέρω κάποιοι θα αντιδράσουν αλλά προφανώς κι εδώ, όπως σχεδόν σε όλα τα θέματα, ισχύει ακόμα ένα κλισέ : από ποια πλευρά το βλέπεις.

Θεωρώ ότι πολύς κόσμος γίνεται «θύμα»  μιας -τεχνηέντως- εφαρμοσμένης πολιτικής που θέλει τον εργαζόμενο να στρέφεται πρωταρχικά κατά του όποιου εργοδότη του (και να αφήνει σχετικά ανέγγιχτο τον κρατικό μηχανισμό). Ο δρόμος αυτός, επιτρέψτε μου, αλλά δεν οδηγεί πουθενά. Δείχνει δηλαδή ότι οι εργαζόμενοι που αμοίβονται με 700€, έχουν φαινομενικά δύο αντιπάλους. Την εκάστοτε πολιτική των χαμηλών μισθών και την εργοδοσία που «πίνει το αίμα των εργαζόμενων» κατά τις λυπηρές και παράλληλα παρωχημένες διαπιστώσεις της αριστεράς. Τις περισσότερες φορές, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Τις πιο πολλές φορές, ο εκάστοτε εργοδότης θα έδινε μετά χαράς υψηλούς μισθούς στους υπαλλήλους του, αλλά απλά δεν μπορεί.

Οι εργοδότες δεν έχουν δίκιο σε όλα, σε πολλά θα έλεγα ότι ακολουθούν πρωτοφανούς ευρηματικότητας απατεωνίστικες πρακτικές. Φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, τεχνάσματα με υπαλλήλους-ελεύθερους επαγγελματίες, 12ωρα εργασίας για τους υπαλλήλους χωρίς να καταβάλλονται υπερωρίες, μη καταβολές επιδομάτων πτυχίων, «προσλήψεις» προσωπικού που δεν φαίνονται πουθενά και άλλα «ελληνικά».

Δεν μπορώ να γνωρίζω, πόσοι από τους αναγνώστες αυτού του blog, είναι εργοδότες, δηλαδή έχουν δημιουργήσει μια επιχείρηση και απασχολούν προσωπικό, ώστε να κατανοήσουν κάποια από τα θέματα που θα αναφερθούν παρακάτω.

Ξεκινάω με μια στρέβλωση που βλέπω να επικρατεί τα τελευταία χρόνια -και αναφέρομαι πάντα στα εντός πεπραγμένα- , η οποία ξεκίνησε από την απόφαση δραστηριοποίησης πολλών επιχειρήσεων που μέχρι πρότινος δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα, σε γειτονικά κράτη. Ή την μετατροπή τους σε off-shore με έδρα κάποια μυστήρια νησιά ανά τους ωκεανούς ή την Κύπρο. Η στρέβλωση λοιπόν έρχεται στην επιφάνεια, όταν βλέπω αντιδράσεις από κόμματα ή την ίδια την κοινωνία του τύπου «η επιχείρηση μεταφέρθηκε (ή έκλεισε) και Χ εργαζόμενοι θα μείνουν στον δρόμο». Μια αντίδραση, που ξεκάθαρα προσπαθεί να αποτινάξει τον μανδύα των ευθυνών από τις πλάτες του κράτους και να τον φορέσει στην πλάτη του εκάστοτε εργοδότη που παίρνει μια τέτοια απόφαση για το μέλλον της επιχείρησής του.
Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα : Σκοπός του όποιου επιχειρηματία ξεκινά μια επιχείρηση, φυσικά δεν είναι να απασχολήσει προσωπικό. Σκοπός του είναι να κερδίσει χρήματα. Παρεμπιπτόντως, για να το πετύχει αυτό, απασχολεί και προσωπικό.  Αυτός είναι που υπογράφει, που δανείζεται, που κάνει ανοίγματα, που παίζει σχεδόν κάθε ημέρα το κεφάλι του (και της οικογένειας του) κορώνα – γράμματα.  Αυτός που είναι που εργάζεται 12 και 14 ώρες κάθε ημέρα συμπεριλαμβανομένων και αργιών και αυτός είναι που ζει όλες τις αγωνίες. Είναι λογικό λοιπόν, όταν στην Ελλάδα η φορολογία αγγίζει (επιεικώς) το 45% να μεταφέρει τις δραστηριότητές του αλλού, ας πούμε στην Κύπρο που η φορολογία είναι 10%.

Μπορεί, ένας εκ των εργαζομένων που αμοίβεται με 700 € να κατανοήσει αυτή την τεράστια διαφορά φορολογίας; Μπορεί να κατανοήσει ότι ο μισθός του κυμαίνεται σε τόσο χαμηλά επίπεδα εξαιτίας αυτής της άνευ λόγου υψηλότατης φορολογίας (εκτός κι αν απολαμβάνουμε τίποτα δυτικοευρωπαϊκού τύπου δημόσιες υπηρεσίες και δεν το έχω αντιληφθεί); Με απλά μαθηματικά παραδείγματα : μια επιχείρηση, που απασχολεί 5 υπαλλήλους και τους οποίους αμοίβει με 700€ μηνιαίως, την περασμένη χρονιά έβγαλε καθαρό κέρδος 200.000 €.  Θα πρέπει να δώσει στην εφορία τις 90.000 €. Αν δεν έδινε τις 90.000 € και έδινε τις 20.000 € (φορολογούμενη με 10%) και δίνοντας ο εργοδότης ένα 30% (μόνο) στους υπαλλήλους του ως αύξηση μισθού από το ποσό που περισσεύει, μπορείτε να υπολογίσετε πόσα χρήματα θα έπαιρνε κάθε εργαζόμενος μηνιαίως; Για να μην σπάτε το κεφάλι σας, θα σας πω εγώ : 1050 €. Καθαρά.

Για τους εργοδότες, η γενιά των 700€ δεν υφίσταται. Υφίσταται η γενιά των 1300€. Γιατί ένας εργαζόμενος που παίρνει στο χέρι 700€ (αυτά βάζει στην τσέπη του, αυτά αναγνωρίζει ως αμοιβή και καλά κάνει) για τον εργοδότη του κοστίζει 1300€ μηνιαίως. Γιατί εκτός των 700€ που καταβάλλει κάθε μήνα στον υπάλληλο του έχει να πληρώσει ακόμη : το ΙΚΑ του εργοδότη, το ΙΚΑ του υπαλλήλου και τον ΦΜΥ (φόρο μισθωτών υπηρεσιών του υπαλλήλου). Εκτός αυτού θα πρέπει να συνυπολογίσει κάποιος, ότι ο εργοδότης καταβάλλει 15 μισθούς στον κάθε υπάλληλο του ετησίως  (την μισθοδοσία του επί 12 μήνες, δώρο χριστουγέννων, δώρο πάσχα + επίδομα αδείας, και η άδεια που ο κάθε υπάλληλος πληρώνεται κανονικά αλλά δεν δουλεύει).

Να αναφέρω ένα ακόμα παράδειγμα, για να καταδείξω την λυσσαλέα προσπάθεια του κράτους, να παραμείνουν οι μισθοί τόσο χαμηλά. Ας πούμε ότι απασχολώ έναν υπάλληλο από τον οποίο είμαι πολύ ευχαριστημένος. Στο τέλος του μήνα έχω την ευγενή πρόθεση να του δώσω ένα bonus 400 € για να ανταμείψω την προσπάθειά του. Πάλι έρχεται το κράτος και θέλει σε αυτά τα 400€, να πληρώσεις ΙΚΑ εργοδότη, ΙΚΑ υπαλλήλου, ΦΜΥ.  Έχεις δύο εναλλακτικές : Ή τους στέλνεις στα τσακίδια και δεν δίνεις τίποτα στον υπάλληλο σου ή δίνεις. Και στον υπάλληλό σου και σε όλα τα παρελκόμενα (δηλαδή δεν δίνεις 400€ αλλά περίπου 650€).  Προσέξτε τώρα το άνομο του πράγματος : Πληρώνεις κάθε μήνα στο ΙΚΑ για κάθε υπάλληλο που απασχολείς το ανάλογο ποσό σε σχέση με τον μισθό του, για να κολλούνται τα 25 ένσημα. Όταν δίνεις bonus που και πάλι πληρώνεις ΙΚΑ, αυξάνονται τα ένσημα; Όχι, παραμένουν 25. Δηλαδή πληρώνεις όλο τον συρφετό που σου έχει επιβάλλει το κράτος να πληρώνεις ως εργοδότης, αλλά τα ένσημα δεν αυξάνονται. Πάλι ο υπάλληλος θα πάρει 25 ένσημα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις υπερωρίες. Πληρώνεις ΙΚΑ εργοδότη, ΙΚΑ υπαλλήλου κλπ. αλλά τα ένσημα παραμένουν 25!!! Τότε για ποιο λόγο να πληρώνεις το ασφαλιστικό ταμείο στις extra παροχές και στις υπερωρίες; Δεν το γνωρίζω, πιστεύω δε ότι δεν το γνωρίζουν ούτε κρατικοί λειτουργοί, υπεύθυνοι για παρόμοια θέματα.

Στα προαναφερόμενα, ειδικά με αυτό της μείωσης της φορολογίας, μπορεί ενδεχομένως κάποιοι να θεωρήσουν ότι η τόσο μεγάλη πτώση των φορολογικών συντελεστών (από το 45% στο 10%) αφήνει παντελώς εκτεθειμένο το κράτος που δεν θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του. Νομίζω ότι είναι προφανές πόσο απλά είναι τα πράγματα, που όχι φοιτητής οικονομικού πανεπιστημίου αλλά έφηβος που έκανε την φευγαλέα σκέψη να σπουδάσει οικονομικά, κατανοεί :

- Πιστεύω ότι με τέτοιο συντελεστή φορολογίας κανένας δεν θα φοροδιαφεύγει (και όποιος το κάνει, να τιμωρείται παραδειγματικά). Ποιος δεν θα ήθελε δηλαδή, να είναι όχι απλά νόμιμος αλλά να μπορεί να διακινήσει τα χρήματά του οπως θέλει ανά πάσα στιγμή; Γιατί αυτή την στιγμή, κι αν θεωρήσουμε ότι φοροδιαφεύγει κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, με την λαιμητόμο του «πόθεν έσχες» (αλλά και των επερχόμενων «τεκμηρίων») πάνω από το κεφάλι του.
- Με τόσο χαμηλό συντελεστή φορολογίας, θα έρθουν επιτέλους οι πολυπόθητες επενδύσεις (σε μια χώρα που δεν παράγει ούτε συνδετήρες…)
- Θα καταργηθεί η «μαύρη» εργασία ή θα μειωθεί σε πάρα πολύ χαμηλά επίπεδα, γεμίζοντας με φρέσκο χρήμα τα ασφαλιστικά ταμεία.

Σε όλα τα προαναφερθέντα, διαπιστώνω ένα «πολιτικό κενό». Δεν υπάρχει κόμμα, -όχι κόμμα εξουσίας, απλό κόμμα- που να λαμβάνει υπ’όψιν τα δικαιώματα των εργοδοτών. Αν όχι να «πολεμήσει″ γι′αυτά, τουλάχιστον να αναλάβει τον ρόλο κάποιου ρόλου εκπροσώπησης. Αλλά ξεχνάω ότι κυρίως μας ενδιαφέρει το θεαθήναι και όχι η ουσία. Αντί να μειώσουμε την φορολογία, προτιμάμε να κατασπαταλάμε χρήμα σε κάτι θλιβερά προγράμματα απασχόλησης του ΟΑΕΔ, σε προγράμματα τύπου STAGE που εξευτελίζουν την προσωπικότητα του συμμετέχοντα και σε ξεροκόμματα επιδότησεων για νέους επιχειρηματίες και γυναίκες.
Το πολιτικό marketing δεν έχει σκεφθεί να ασχοληθεί λίγο με μια τάξη του 1,5 με 2 εκ. ανθρώπων;

Καλές γιορτές σε όλους.